Το μυστικό σημείωμα...

Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν 

το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. 

Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν.

Και τ' άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους.

Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει.

Και σαστίζουν. 

Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν,

όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά.

Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους.

Χαρά σ' αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι.

Αν το 'σκισαν μετά, αν το 'καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. 

Για να κλείσουν μάτι στο Θεό.

Χαρά σ' αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της.

Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το 'καναν μόνο και μόνο για να 'χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν...

Αλκυόνη Παπαδάκη, 

''Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα''

Απροσδοκίες (Κική Δημουλά)

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και βρέχομαι.

Βρέχει χωρίς να βρέχει

όπως όταν σκιά

μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.

Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου

και πιο μακριά

η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.

Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί

κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.

Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου

που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.

Η φωτογραφία σου στάσιμη.

Κοιτάζεις σαν ερχόμενος

χαμογελάς σαν όχι.

Άνθη αποξηραμένα στο πλάι

σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα

το ακράτητο όνομα τους semprevives

semprevives – αιώνιες, αιώνιες

μην τύχεις και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Κική Δημουλά, 

Απροσδοκίες, 

Από τη συλλογή Χαίρε ποτέ (1988)

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί...

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί 

Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…

Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν

Πώς να τον δούνε μάτια μου;

Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά ...

Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...

Κανέναν δεν κοιτάζουνε

Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν

Γι'αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν

Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν

Όμως ποτέ τους δε μιλούν… 

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά

Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ'την ψυχή τους...

Θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους

Πίκρα, που ζωγραφίζει το βουβό βλέμμα τους

Σιωπή, που σφίγγει τα στεγνά χείλη τους

Μοναξιά, που ασχημαίνει το πρόσωπό τους 

Μην απορήσεις μάτια μου

Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους...

Μη φοβηθείς και φύγεις!

Το δύσκολο ήταν να τους δεις

Πλησίασέ τους… μίλα τους

Μα να'σαι υπομονετικός 

Μην αισθανθούν τη λύπη σου

Κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς

Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάζεις χαμηλά;

Πρέπει να νιώσεις μοναξιά για να κοιτάξεις σαν κι αυτούς

Να αισθανθείς πως είσαι εσύ… ή ίσως κάποιος που αγαπάς...

Μα αν γίνει έτσι μείνε ...

Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο

Είναι περήφανοι πολύ,κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου

Πιότερο θα λυγίσουν...

Λένε πως όσοι είναι σκυφτοί

μέσα τους θέλουνε να μπουν, στη μήτρα που τους γέννησε

Εκεί που νιώθαν ασφαλείς...

Στον κόσμο εκείνο το μικρό που διπλωμένος μόνο αντέχεις 

Μα αντέχεις την αγάπη του κι αυτή είναι μεγάλη

Γι'αυτό ποτέ δεν την ξεχνάς… 

Πώς να το κάνεις άλλωστε;

Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου, μόνο πονάει αν δεν την έχεις

Γι'αυτό θέλουν να ξαναμπούν στον κόσμο εκείνο το μικρό

Είναι μεγάλος τούτος 'δω...κακός και άδικος, ψυχρός,

Χωρίς στάλα αγάπη

Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι;

Μην απορήσεις αν σουν πουν πως η ζωή τους είναι εντάξει

Τι περιμένεις να σου πουν; πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι;

Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό, μα συνηθίζεται πικρά

Λένε πως είσαι δυνατός αν έχεις μάθει ν'αγαπάς

Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις

Κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς!

Γι'αυτό μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις

Χάιδεψε απλά τα μάτια τους με γέλιο απ'την καρδιά σου

Βλέπεις, η θλίψη δεν κοιτά τα μάτια που γελάνε

Μίλα τους μόνο απ'την καρδιά και χαμογέλασέ τους

Μην πεις μια λέξη... τίποτα 

Μονάχα ακούμπησέ τους

Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν... 

Πρόσεξε, μην τρομάξεις!

Πήρες από το βάρος τους κι ισιώνει το κορμί τους

Μην εκπλαγείς όταν σε δουν

Θα σε κοιτάξουν μ'έκπληξη, μα θα χαμογελάσουν…

Δειλά...πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά

Στον ουρανό…

Ίσως τα μάτια κλείσουνε...
Γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν
Γιατί θα θυμηθούνε, το φως που είχαν στην καρδιά
Κι ίσως και να δακρύσουν
Μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά
Και τότε, θα μιλήσουν ....

Στέβη Σαμέλη
Από τη συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα"

(2012)

Αποσπάσματα από το βιβλίο της Αλκ. Παπαδάκη "Αν ήταν όλα αλλιώς"...

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας....

Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει....

Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα ,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε....

Αν τόσες φορές ,παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων,δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας....

Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα....

Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι.....Μπορεί και να το ξέραμε ,αλλά μας έφαγε η ουτοπία.

Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας,για λίγες γουλιές παρηγοριάς....

Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή,για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι....Τι απερισκεψία κι αυτή!Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.

Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε καταιγίδες.......

Αν φορούσαμε στολές παραλλαγής....Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις.Μα εντελώς το αψηφήσαμε!

Εμείς ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός-δεν μπορεί πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας-έχωσε στις αποσκευές μας,τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά.Έτσι.....Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του.....

Αχ,αυτή η λάθος εκτίμηση....Ο υπερβάλλων ζήλος...Η περιττή γενναιοδωρία!

Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας...Ένα ανάχωμα έστω.Μια ξερολιθιά.

Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση...Πόσος χαμένος χρόνος ,αλήθεια!

Αν δεν χαμογελούσαμε ,με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο,σ'αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ'ένα σουγιά....Λέγαμε αποκλείεται!Άλλη θα είναι η πρόθεσή του.

Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας ,πέρα από τα όριά της....

Αν δεν κάναμε τον κλόουν,με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καημό της....

Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί,με όλη μας την άνεση,θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες.....

Αν...Αν....

Αν ήταν όλα.... αλλιώς!

Άντε καλέ!

Μα τότε ,πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Αλκυόνη Παπαδάκη 

"Αν ήταν όλα αλλιώς"
(Πρόλογος του βιβλίου)

Νυχταλγία...

Η νύχτα να ρίχνει τα σκοτεινά της πέπλα,

μα κάποιος υπομονετικά περιμένει

όταν με βρει αδύναμο θα χτυπήσει την πόρτα.

Φροντίζω να φαίνομαι αρκετά δυνατός για αυτόν.

Νύχτα πάλι κι από τις άκρες μου ο πόνος πηγάζει

Σκούρος πηχτός ξεγλιστρά,

Ξεχύνεται, καταλαμβάνει το χώρο, 

με πνίγει...

Κι έτσι πως ρέει, παρασέρνει κι εμένα

Να πιστεύω πως τον μπορώ

και πως τον αντέχω.

Πως δεν δακρύζω,

πως στέκομαι γερά στα πήλινα πόδια μου,

πώς όλα με το χρόνο μαλάκωσαν

πως και ο ίδιος ο χρόνος ήταν ευγενικός

και με κρασί θα ξέπλενε τις πληγές μου.

Μα ούτε ο χρόνος σου χαρίζει τίποτα 

αν δεν κερδίσεις τον εαυτό σου...

(Δ.Κ)

Το αγαπημένο μου παιχνίδι...

Θα ήθελα τη συμμετοχή σας σε κάτι...

Απαντήστε μαζί μου...: 

Πως μυρίζει για σας:

ο έρωτας

η αγάπη

η θαλπωρή

η ευτυχία

η μοναξιά

η γαλήνη

...και τί χρώμα έχει;

για μένα:

ο έρωτας μυρίζει φρούτα, μυρωδιά ζωηρή και αναζωογονητική. χρώμα κίτρινο, ζωηρό, της αγωνίας...

κάποιος είπε οτι η αγάπη μυρίζει γιασεμί. γιασεμί μετά από καλοκαιρινή βροχή. θα συμφωνήσω. χρώμα λευκό, της αθωότητας γιατί σε άδολα μάτια καρπίζει η αγάπη...

η θαλπωρή μυρίζει ξύλο που καίγεται, αναδύει ζεστασιά. χρώμα καφέ, που σ'αγκαλιάζει, σε ηρεμεί.

η ευτυχία μυρίζει απαλή γλυκιά βανίλια και έχει χρώμα κρεμ, στοιχεία που σου αφήνουν ένα αμήχανο χαμόγελο και αίσθηση πληρότητας.

η μοναξιά μυρίζει μπαχάρια, δυνατή και πικάντικη μυρωδιά. χρώμα βαθύ χακί πράσινο

η γαλήνη έχει τη μυρωδιά της βροχής και του ποτισμένου χώματος. χρώμα γαλαζοπράσινο

Περιμένω τις δικές σας απαντήσεις...

"Τα ραντεβού με τη Σιμόνη" - Μάρω Βαμβουνάκη, Αποσπάσματα

«Αν και ελάχιστα έχει ζήσει μόνη, η μοναξιά την μαγνητίζει όπως άλλους ο έρωτας. Σαν κάτι μυστικά σπουδαίο να βρίσκεται κρυμμένο στη μελλοντική μοναξιά της. Δεν ξέρει πώς να το πει(…)»

«Δεν ξέρει πώς να ορίσει την ελευθερία. Ίσως το να γλιτώνεις από τις ανάγκες σου, αυτό να είναι η ελευθερία.»

«Αν κάτι μας σαγηνεύει είναι η δύναμη, ή κάποιου είδους δύναμη, σε άντρες και γυναίκες. Κι ο έρωτας έχει στη μέση του τη ρίζα ρω. Τη ρίζα της ρώμης, της ευρωστίας. Τι άλλο είναι ο έρωτας;»

«Εκείνη όταν αγαπούσε, αγαπούσε σαν πυρκαγιά που δεν μένει εκεί που άναψε για πολύ. Όταν κατακάψει αυτό που ξεκίνησε, πάει αλλού για να συνεχίσει να καίει.»

«Ξαναβλέπει τον εαυτό της εκεί απέναντί τους, να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια, να τους ακούει, να τους κοιτά. Όχι με τύψεις μόνο, όχι με οίκτο μόνο, αλλά και με κάτι σαν ζήλεια. Ζήλεια που εκείνοι είναι ικανοί να αισθάνονται αυτό που η ίδια δεν καταφέρνει. Μιαν αγάπη με μνήμη, με τίμημα, με όρκους που τηρούνται. Μιαν αγάπη με διάρκεια, αγάπη σταθερή.»

«Δεν ανανεώνεται τίποτα στη ζωή της Σιμόνης γιατί το σενάριο είναι το ίδιο πάντοτε, και τα πρόσωπα που στη σκηνή εμφανίζονται, έρχονται για να πάρουν ένα ρόλο παλιό, μπαγιάτικο ρόλο. Η παραφορά! Η ένταση στα συναισθήματα όπως τα δυνατά μπαχαρικά και τα καρυκεύματα για να αισθανθεί κάτι ο συναχωμένος που έχει χάσει τη γεύση του.»

«-Εσείς; τη ρώτησα. Νοιώθατε ανάλογα αισθήματα παραφοράς για εκείνον τότε;

-Όχι ακριβώς. Εγώ αισθανόμουνα αλλιώς. Σα να χανόμουνα και να υπήρχα. Σα ζάχαρη που ευτυχισμένη έλιωνα στη ζεστή θερμή του λίμνη. Ήταν υπέροχο γιατί ήμουν σίγουρη. Όμως δεν ένοιωθα σαν τον Στέφανο. Δεν ήταν αυτός ο ρόλος μου.

-Ο ρόλος σας; Για ποιόν ρόλο μιλάτε;

Σταμάτησε. Δεν ήξερε να μου πει. Απόρησε ειλικρινά πως της ήρθε μια τέτοια λέξη στα χείλη.»

«…ντρέπεται για την εγωπάθειά της. –Ποια εγωπάθεια; Να ψάχνεται διαρκώς. Να αναλύει το κάθε τι. Το παραμικρό συναίσθημα. Λες και είναι το κέντρο του κόσμου. –Είστε το κέντρο του κόσμου σας.»

«Χρειάζεται γνήσια ταπείνωση για ν’ αναζητήσεις την αυτογνωσία. Εγωισμός δεν είναι όπως συνηθίζουμε να λέμε η αγάπη στο εγώ. Αντίθετα, εγωισμός είναι το μίσος στο εγώ κι ότι το μίσος αυτό γεννά προς διαιώνισή του. Χρειάζεται λίγη αγάπη για να γυρέψεις την αλήθεια σου. Ένας κόκκος αγάπης για να τα βάλεις με την λήθη που έχεις εντός σου αποθηκεύσει.»

«-Δεν είναι ακριβώς ψέματα αυτά που λέω. Είναι κάτι πιο λεπτό, πιο διεισδυτικό, πιο ύπουλο… Είμαι εντυπωσιακά αληθοφανής και στα ίδια μου τα μάτια. Έχω ασκηθεί στις εντυπωσιακές μισές αλήθειες. … Για να τολμά, λένε, να παραδέχεται σκληρές σε βάρος της αλήθειες δεν μπορεί, είναι ένα πλάσμα ειλικρινέστατο. Η εξυπνάδα υπήρξε η παγίδα μου.»

 «…η ψυχή αναζητά τη δικαιοσύνη που στερήθηκε. Της είναι ανυπόφορο να παραιτηθεί ακόμα κι όταν είναι βέβαια πως ματαιοπονεί(…) Μια παλιά αδικία δε θεραπεύεται αδικώντας τον εαυτό σου. Έτσι συμπεριφέρονται τα φαντάσματα των παλιών δολοφονημένων που τριγυρνούν τις νύχτες στα ερείπια. Πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας αν θέλουμε να ζήσουμε.»

«Οι Κινέζοι έχουν μια αρχαία παροιμία: Επειδή ο Θεός δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, έφτιαξε τις μητέρες. Κανείς δεν το πιστεύει τόσο τυφλά αυτό όσο η παιδική ψυχή.»

«Μόνο από μιαν αγάπη παράφορη αποκτούσα υπόσταση, όταν νόμιζα πως έχανα λίγο από μια τέτοια αγάπη γκρεμιζόμουνα στο κενό μου κι ο νους μου θόλωνε από μια παράξενη ταπείνωση. Προσβολή μάλλον θέλω να πω. Όταν η δίψα σου είναι τόσο επιτακτική, όταν πεθαίνεις από δίψα, δεν κοιτάς τη μάρκα του μεταλλικού νερού, πέφτεις στη γη και γλείφεις τα λασπόνερα.»

«Οι έρωτες των νευρωτικών είναι συμβολικοί, εναλλάσσουν κοστούμια και μάσκες… δεν συνειδητοποιούν τα ψεύδη τους, εξαπατούν πρώτα τον εαυτό τους κι αυτό τους καθιστά ακόμα πιο επικίνδυνους(…)όλα τούτα τα παράδοξα τα καθοδηγεί μια άγρια ανάγκη που δεν επιτρέπει την ελευθερία της αγάπης. Δεν επιτρέπει την επιείκεια, δεν επιτρέπει να γνωρίσουν ο άλλος ποιος πραγματικά είναι.»

«Το μαρτύριο του νευρωτικού είναι το ανικανοποίητο. Οι σκιές μπορεί να εμπνέουν και να αναστατώνουν, μόλις τις πλησιάσει χέρι ζεστό διαλύονται, γίνονται αέρας(…)Οι δεσμοί δεν κρατούν μια και δεν μπορούν να δεσμεύονται παρά μονάχα οι αυτόνομοι χαρακτήρες.»

«Μια μέρα δεν ήξερε καθόλου ποια είναι, ούτε σαν ρόλος. Το σώμα της έγινε φορεσιά, το πρόσωπό της μάσκα, το χέρι της γάντι. Έλεγε πολλές αλήθειες, αλλά όχι την αλήθεια. Όταν όμως πολλές αλήθειες λέγονται σε συνδυασμό με ένα ψέμα, μολύνονται εντελώς, όπως όταν πέφτει μια σταγόνα δηλητήριο στο πιο φρέσκο, λευκό γάλα.»

«Η αγάπη δεν αντέχει στα παιχνίδια, στις υπεκφυγές. Η αγάπη μόνο πάνω στο αληθινό καρπίζει(…)»

«Πάντα να θυμάστε πως φόβος μοναξιάς είναι ο φόβος του εαυτού μας,  του εγώ μας.»

«Ήταν επόμενο οι άντρες να είναι δυστυχείς κοντά της. Τους μαγνήτιζε με την αυθεντικότητα του πόνου της, με τη γοητεία του ταλέντου της, τους αιχμαλώτιζε με τη μοναδικότητα της σκοτεινής της ευφυΐας, τους τύλιγε με την παραφορά με τη μαύρη ακατανίκητη φαντασία, όμως ναι ήταν δυστυχείς κοντά της. Κάτι στον αέρα της τους έβαζε να νοιώθουν πως τους απατούσε με πρόσωπο άλλο. ..Τούτο το αίσθημα τους εξευτέλιζε, όπως κάθε απιστία, και ταυτόχρονα τους κολλούσε πάνω της όπως κάθε απιστία(…) Επινοούσε ή αποφάσιζε να δει τα λάθη του άντρα, τις αδυναμίες του δεσμού της(…)»